Creaste en mi un infierno, y me pusiste una soga en mi cuello
y yo no me di cuenta, hasta que la fuiste apretando lentamente
apretando ese sufrimiento infernal, que hasta que caí al vacío sin nada debajo mis pies
no me di cuenta de la maldita trampa que me pusiste
que con cada mentida que me contabas
me moría despacio y dolorosamente, sin saber que hacer me quede
hasta que supe que te perdí para siempre,
que todo lo que había significado tanto para mí
para ti no importo nada, simplemente fui tu marioneta,
y hiciste lo que quisiste conmigo.
Pero esto se acabo, no pienso volver a caer en tu trampa
no pienso a volver estar allí cuando tu llorabas
y el día siguiente tenias mil regalos por tal de verte sonreír
que ese era solo mi propósito
No me pienso dejar humillar una segunda vez
porque aunque no me quiera casi nada a mi mismo
no pienso dejarte que me vuelvas a ganar
porque caí en herido en combate
pero gracias a las personas que de verdad me quieren y me aprecian
me ayudaron a ver un nuevo motivo por el cual debía levantarme
y a ellos les debo la vida...
No pienses que soy egoísta, solo estoy protegiendo a mi corazón roto...
M'agrada bastant aquest text,expressa bastant bé el sentiment de decepció que et deixa una relació destructiva. I sí, primer ens hauriem d'estimar a nosaltres mateixos abans d'estimar qualqú altre...
ResponderEliminarMarisol